![featured-image](https://images.nrc.nl/7INrumHSm4c4v_HigZweeX6QBps=/1280x/filters:no_upscale()/s3/static.nrc.nl/images/gn4/stripped/data118829963-a7c1e7.jpg)
Het schooljaar is afgelopen en mijn zoon is blijven zitten. Dat is volgens hem de schuld van de leraren die hem te lage cijfers gaven. Hij is fel anti-school en ik kan hem geen ongelijk geven.
Ik herinner me vooral gekmakende verveling en het onredelijke beleid van de schoolleiding. Zo mocht ik niet eens mijn rat Fretz mee naar school nemen. Rock & roll, van oudsher de muziek van tienerrebellie, heeft heel wat anti-schoolsongs voortgebracht.
Protestzangeres Els Molenaar zong in 1967: „Gezakt of geslaagd, het kan me niks meer bommen/ zonder dat papiertje zal ik ook wel verder kommen.” Herman Brood en Sjef van Oekel volgden eind jaren zeventig met: „Nee ik wil nooit terug naar die rotschool/ Lekker swingen in de disco/ Worteltrekken in de peepshow.’’ Protestliederen tegen het onderwijs zijn ook vaak antiburgerlijk.
De boodschap is dan: school leidt je op tot afgestompte loonslaaf. Met een verwijzing naar de wet op het voortgezet onderwijs dichtte Brood: „Ze krijgen mij niet gek met die mammoetwet/ Als een vleeskroket in een torenflat.” Het bekendste schoolhaterslied is ‘Another Brick in The Wall’ van Pink Floyd.
Als een opgedreunde les zingt een kinderkoor: „We hebben geen onderwijs nodig, we willen geen gedachtenpolitie. Geen duister sarcasme in het klaslokaal. Meester, laat ons kinderen gaan”.
In de video is de school een gehaktmolen waar de leraar kinderen in propt. De latere filmversie eindigt met een leerlingenopstand waarbij de school in vlammen opga.